Adestrar o porteiro: técnica, colocación e xogo cos pés

O porteiro é o único que pode gañar ou perder un partido cunha soa acción. Como progresar do xesto illado ao partido, onde colocarse no 1 contra 1 e nos córners, e xogos para porteiros novos.

Linkalde · 2026-10-19

Durante anos o porteiro foi o que se poñía baixo os paus porque non corría ou porque era o máis alto. Hoxe sabemos que é un posto con técnica propia, decisións propias e unha carga mental que non ten ninguén máis no campo: un erro seu case sempre acaba en gol. Por iso merece a súa parte do adestramento, e non só recibir tiros mentres o resto fai o quecemento.

Unha idea que axuda a quitarlle presión ao porteiro novo: ata os mellores se equivocan. Alan Hodgkinson, que foi porteiro de Escocia, resumíao en cantos partidos pasan de media entre un erro e o seguinte segundo o nivel:

Do simple ao partido

O erro máis común é lanzarlle ao porteiro tiros fortes desde o primeiro minuto. Se non lle dá tempo a facer o xesto, só aprende a tirarse como pode. A progresión que propón a FIFA vai en cinco chanzos:

1. Técnica pura: o xesto illado, a 5 ou 7 metros e con balóns que lle deixen tempo.
2. Unha soa opción: o balón chega e o porteiro sabe o que ten que facer.
3. Dúas opcións: blocar ou despexar, saír ou quedarse.
4. Varias opcións: ten que ler a xogada e elixir.
5. Situación real de partido: con compañeiros, rivais e o ritmo dun partido.

Grava o porteiro co móbil durante o adestramento. A cámara lenta vese enseguida se os pés chegan tarde ou se se lanza coa perna que non toca, e ao porteiro axúdalle moito verse.

Os detalles de técnica que máis fallan

• Cruzar os pés ao desprazarse. O porteiro móvese con pasos laterais curtos e rápidos, agachado, sen cruzar nunca as pernas: así sempre ten apoio para lanzarse.
• Tirarse cando abondaba con dar un paso. Moitos balóns blócanse dando un ou dous pasos cara a diante en lugar de lanzarse ao chan.
• Esperar polo balón. O porteiro vai polo balón e non deixa que o balón decida por el.
• As mans na caída ao chan. A man de fóra vai detrás do balón e a outra enriba. O fallo típico é tapar sempre coa man boa, tamén cando o balón vai ao lado malo.
• A palomiña coa perna equivocada. Para estirarse rente ao chan hai que impulsarse coa perna do lado do balón; no lado malo moitos cruzan as pernas para usar a boa.
• Por alto, a man de fóra. Á escuadra chega máis a man máis afastada do pau.

Cos máis novos convén quitarlles as luvas un anaco de cando en vez: sen elas senten o balón, notan o traballo dos dedos e aprenden a blocar de verdade.

Onde colocarse

Non todo é técnica. Un porteiro ben colocado fai fáciles paradas que outro tería que facer imposibles. Para aprender o ángulo abonda con atar unha corda ou unha cinta de cada pau a un punto da área: o triángulo que forman é o espazo que ten que tapar, cos ombreiros sempre como base dese triángulo.

O 1 contra 1: non saír demasiado cedo

Ao porteiro repítenselle que saia a pechar, e moitos saen sen orde. O manual da FIFA defende outra idea: o dianteiro adoita chutar cando está a 6 ou 11 metros do porteiro. Se o porteiro sae a 12 metros da súa liña mentres o dianteiro vén só desde 40, regálalle dúas opcións fáciles: a vaselina ou o regate. Se agarda a uns 5 metros da liña, o dianteiro ten que seguir avanzando, os defensas teñen tempo de volver e o dianteiro acaba chutando con présa e con menos opcións.

Córners e centros

• Córner pechado, cara á portaría: o máis difícil. Un metro por diante da liña e no centro da portaría. Se hai un defensa en cada pau, o do primeiro pau non se move.
• Córner aberto, cara a fóra: estes balóns caen entre 3 e 9 metros da liña. Se o porteiro se queda pegado á liña, chega tarde. Uns 3 metros por diante obriga ademais o lanzador a sacar máis longo.
• Centros desde a banda: o extremo adoita conducir, levantar a cabeza e volver mirar o balón. Nese momento o porteiro dá uns 3 pasos cara a diante.
• Balón longo con atacantes polo medio: mellor non saír. O rematador ten poucas opcións e saír só trae riscos.

Antes de colocar a barreira nunha falta lateral, a primeira pregunta é sempre a mesma: poden marcar directo? Con efecto cara á portaría, o porteiro ponse á altura do segundo da barreira; con efecto cara a fóra, sae como nun córner aberto.

O porteiro tamén xoga cos pés

Desde que non se pode coller coa man a cesión do compañeiro, o porteiro é un xogador máis na saída de balón. Dous consellos que evitan moitos goles parvos:

• Ofrecerse ben. Se o central está a 25 metros, non hai que saír a pedirllo a 12 metros da portaría: así redúcese o espazo e o dianteiro chega a presionar. Mellor abrirse cara á liña de fondo e recibir sen presión.
• Sen présa. Se hai tempo, controlar e deixar o balón 1,5 ou 2 metros por diante para ver todo o campo antes de xogar. Se aprietan, buscar bo apoio e golpear limpo, non rebentar o balón.
• Adestrar co equipo. Un rondo de 5 contra 2 co porteiro dentro ou os partidos co porteiro de xogador de campo valen máis que moitos despexes en solitario.

Xogos para porteiros novos

Cos pequenos o importante é que toquen moitos balóns e que aprendan tamén a comezar o xogo. Estes xogos de dous porteiros funcionan moi ben e case non precisan material:

O último paso é o partido: un 5 contra 3 no que sempre comeza o porteiro co balón. Así aprende a quen pasar e como, igual que nun partido de verdade.