Zuzendu eta motibatu: nola esku hartu entrenamenduan

Esperientziadun entrenatzailea eta hasiberria bereizten dituena ez da ariketa, nola zuzentzen eta nola animatzen duen baizik. Noiz gelditu jokoa, zenbat gauza zuzendu aldi berean, nola galdetu erantzuna eman beharrean eta nola mantendu motibazioa.

Linkalde · 2026-10-19

Bi entrenatzailek saio bera prestatu dezakete, ariketa berdinekin eta material berdinarekin, eta emaitza oso desberdinak lortu. FIFAren gazte-futbolaren eskuliburuak honela azaltzen du: esperientziadun prestatzaileak hasiberrietatik bereizten dituena jokalariak pizteko duten modua eta zuzenketen kalitatea da. Hau da, ariketa hasi eta amaitu bitartean gertatzen dena.

Entrenatzaile askoren lehen sorpresa da zenbat denbora eman behar den hitz egin gabe. FIFAk honela banatzen du entrenatzailearen lana saioan zehar:

Zuzendu aurretik, begiratu

Ondo begiratzeak ordena bat du: lehenik ikuspegi orokorra (ariketak nola funtzionatzen duen, espazioa eta taldeak egokiak diren) eta gero berezia (jokalari bakoitzak zer egiten duen). Akats indibidual asko desagertzen dira antolaketa aldatzean: zelai handiago bat, aurkari bat gutxiago, baloi gehiago.

Eta helburu batekin begiratu behar da. Saioa defentsa-jokoari buruzkoa bada, entrenatzaileak defentsa-lana zuzentzen du eta gainerakoa pasatzen uzten du. Dena zuzentzen duenak ez du ezer zuzentzen amaitzen, jokalariak ez baitaki zeini jaramon egin.

Mugitu zelaian zehar. Alboko lerrotik, besoak gurutzatuta, ariketa ikusten da baina ez jokalaria. Ekintzaren tokira sartzeak pausoak ikusteko, elkarri esaten diotena entzuteko eta oihu egin gabe zuzentzeko aukera ematen dizu.

Noiz gelditu eta nola zuzendu

Lehen zalantza da unean bertan zuzendu ala itxaron. Bi minuturo jokoa geldituz gero erritmoa eta motibazioa hiltzen dira; inoiz ez geldituz gero akatsa errepikatzen da. FIFAk ariketa maizegi ez gelditzea gomendatzen du, eta zuzentzeko modua kasuaren arabera aukeratzea:

Jolastu, zuzendu, berriro jolastu

FIFAk gazteentzat metodo global-analitiko-globala proposatzen du. Lehenik jolasten da, jokoak motibazioa mantentzen duelako eta partidaren antzekoa delako. Akatsa agertzean, huts egiten duena une batez isolatzen da eta zehaztasun handiagoz lantzen da, barneratzeko denbora utziz. Eta berehala berriro jolasten da aplikatzen duten egiaztatzeko. Analitikoak hobeto zuzentzen du, baina luzatzen bada, errepikakorra delako, desmotibatu egiten du.

Zuzenketa on baten arauak

• Ez seinalatu akats asko aldi berean. Bat, gehienez bi, eta garrantzitsuena lehenik.
• Funtsezkoa lantzea: berehalako arrakasta ematen duena. Hurrengo jokaldian hobetzen duen jokalariak zuzenketa sinesten du.
• Ez izan oldarkorra, batez ere teknika-ariketetan. Huts egiteko beldurrarekin, keinua okerrago ateratzen da.
• Aukeratu zeini hitz egiten diozun: talde osoari, arazoa guztiena bada, edo gaian dauden jokalariei bakarrik.
• Konbentzigarria, zuzena eta zehatza izan. «Oso ondo» esateak ez du ezer irakasten; «oso ondo, jaso aurretik begiratu duzu» esateak bai.
• Aldatu ahots-tonua. Dena ahots-goran esaten bada, ezer ez da nabarmentzen.
• Animatu jokalaria bere burua ebaluatzera: «zer gertatu da?», «zer egingo zenuke desberdin?».
• Gogoratu FIFAren eskuliburuko esaera, «onetik, gutxi»: jarraibide labur bat hobe da hitzaldi bat baino.

Adibide bat: jaurtiketa zuzentzea

Jaurtiketa txar baten aurrean erraza da «indartsuago» edo «hobeto kokatuta» esatea. FIFAren eskuliburuak zertan jarri behar den arreta xehatzen du, eta ordenak sintomaren ordez kausa aurkitzen laguntzen du:

1. Informazioa: burua altxatu du atea eta atezaina ikusteko?
2. Aukeraketa: oinaren zati egokia erabili du (barnealdea, azala)?
3. Pausoak: urrats laburrak baloira ondo iristeko.
4. Euskarri-hanka eta gorputzaren posizioa.
5. Jotzen duen oina, sendo, eta baloiaren gainetik pasatzea.
6. Dosifikazioa: ez da beti potentzia osoa behar.

Grabatu noizean behin telefonoarekin. Bere keinua ikusteak, edo jokalari profesional batenarekin alderatzeak, edozein azalpenek baino gehiago konbentzitzen du jokalaria. FIFAk osagarri gisa gomendatzen du, ondo erabilita eta gehiegikeriarik gabe.

Galdetu, erantzuna eman beharrean

Jokoa gelditzen denean, tentazioa konponbidea azaltzea da. Hobe funtzionatzen du helburua gogoraraztea, arazoa seinalatzea eta galdetzea: «nork hartzen du baloia daramana?», «zer egiten dute besteek?», «nor eskaintzen da baloia berreskuratzean?». Erantzuna entzuteak informazioa ematen dio entrenatzaileari eta jokalaria inplikatzen du. Erantzunik ez badator, orduan bai: azaldu, erakutsi eta errepikatu.

Motibatu oihurik egin gabe

Motibazioa ez dator arengetatik, saiotik baizik. Entrenamendua ondo eramanda badago eta jokalariek intentsitatearekin lan egiten badute, haiek eurek eskatzen dute gehiago. Hau da eusten diona:

• Aniztasuna. Zirkuitu bera abiadura berean astez aste ez du errendimendua hobetzen eta gogoa itzaltzen du. Aldatu espazioa, arauak, puntuatzeko modua.
• Aurrerapen ikusgarria. Zailtasuna igo ondo egiten dutenean, eta lortzen dutela nabaritzea.
• Entrenatzailearen jarrera: dinamikoa, grinaz, baina oldarkortasunik gabe.
• Sortzeko askatasuna. Utzi talentua duen jokalariari bere keinuak probatzen, eraginkorrak badira: sormenak ere motibatzen du.
• Laudorio zehatza, batez ere gazteekin, eta iruzkin positiboak orokortu gabe.
• Une zailetan animatu, baina ahalegina eta jarrera ona ere baloratu gauzak ondo ateratzen direnean.

Jokalari bat lur jotzen duenean

Normala da partida batean jokalari batek hainbat akats segidan egitea eta suntsitzea. FIFAk aholkatzen du ekintza sinpleekin konformatzeko eskatzea: pase labur seguru bat, kontrol garbi bat. Ez diote asko ekartzen jokoari, baina akatsak ahazten eta konfiantza berreskuratzen laguntzen diote. Konfiantzarekin, ekintza zailak itzultzen dira.

Txikiekin, geldiune gutxiago

12 urtetik behera, FIFAk jokoan askatasun handia uzteko, guztiak animatzeko eta maizegi esku ez hartzeko eskatzen du. Adin horretarako proposatzen duen 90 minutuko ohiko saioan, azken partida da zatirik luzeena, eta bertan entrenatzaileak ia ez du esku hartzen: